dinsdag 29 augustus 2017

Het jaar van de Expo en het hoge noorden.




Ik ben er eentje van het jaar van de Expo.
Het jaar 1958!
En tot voor enkele dagen was ik ook 58 jaar oud.
Klonk mooi!
Klonk!
Want daar is intussen (alweer) verandering in gebracht. :-(
Wat gaat het toch snel.

Ik werd weer ontzettend verwend.
Door madammen uit de blogwereld,
(dankjewel lieve schatten)
maar ook door de echtgenoot .
(ook een schat met zijn cadeau recht in de roos
en de mooie bloemen)




Het feestje met de kinderen heb ik nog te goed.
Om iedereen samen te krijgen is niet altijd makkelijk.
Eén minpuntje dit jaar :
oudste zal er niet bij zijn om te vieren.

Zij zijn ver weg.
Nu ja ..."ver" is een relatief begrip.
Zij en haar echtgenoot zwerven door het hoge noorden.
Een heel jaar zijn ze er tussenuit.
Huis verhuurd, werk voor een jaar opgezegd.
En nu trekken ze in een (heel erg) oud bestelwagentje
Europa door.
Levend van het minimum en vooral van de LIEFDE.
Wobbe mocht ook mee
en hij beleeft het jaar van zijn hondenleven.
Oudste en schone zoon ook trouwens.
Tja...de tijden zijn wel erg veranderd.

Intussen heeft ze ook een reisblog:

Het is daar ontzettend mooi.
Dat blijkt duidelijk uit haar foto's.
Dus Noorwegenfans,
ga er maar eens piepen.
Op slag overvalt je het vakantiegevoel.

Het is leuk om alles zo mee te kunnen volgen
en om via WhatsApp videotelefoontjes te hebben,
maar missen doen we hen.
Ook al kan je "life" met elkaar bellen.

Zeker op zo'n dagen als verjaardagen.
Want feesten met twee (sorry Wobbe : drie) minder 
is toch niet helemaal hetzelfde.

Gelukkig komen ze op weg naar het zuiden nog even langs.
Voor het huwelijksfeest van heel goeie vrienden
en 
voor ons familieweekend begin oktober.

Iets om heel erg naar uit te kijken!
:-)






zaterdag 26 augustus 2017

Fietsen in Zeeland.



En ook dit jaar gingen we weer.
Zoals al vele vorige jaren.
De 16de keer was het al!
Samen 5 dagen fietsen.
Met de sportkotvriendinnen.
Dit jaar waren we maar met 9.
Door verdrietige omstandigheden kon er eentje niet mee.
Zij was deze keer thuis heel erg nodig.
En dat we haar misten!
Haar enthousiasme, haar vrolijkheid.
Onze altijd even opgewekte madam.
Maar volgend jaar gaan we weer.
En dan hopen we toch helemaal volledig te zijn.

We logeerden in 
het vakantiehuis Domus
in Kattendijke.
Een oud schooltje omgebouwd tot vakantiewoning.
Het turnzaaltje werd de leefruimte
en hier en daar stonden oude turnbankjes.
Kon het toepasselijker voor de bende sportkotmadammen.

Echt een meevaller.
Ook het weer viel mee.
Na al het wisselvallige van de laatste weken,
was nu de zon elke dag van de partij.
Ge krijgt het weer dat ge verdient!
Zo is dat! ;-)

Nederland weer op zijn mooist,
met nu ook het zeetje in de buurt.
En mooie schattige dorpjes,
en het leuke stadje Goes.
Ook Veere was weer geweldig gezellig.
Op tijd en stond konden we even pauzeren,
en wat shoppen.





Na lekker buiten ontbijten,
gingen we elke dag de fiets op.
Ondanks al het oponthoud : terrasjes doen, kletsen,
fietsten we dan toch nog een 80 à 100 km
op de knooppuntenroutes.





's Avonds namen we op ons terras een lekker aperitief,
en daarna werd er samen gekookt.

Er werd zoals steeds weer ontzettend veel getaterd.
Kan je je voorstellen wat een lawaai dat geeft?
En gelachen!
Echt om prullen...

Want als ik dat achteraf thuis vertel,
rolt de echtgenoot met zijn ogen.
Zo van
"wat is daar in hemelsnaam plezant aan?"
Dus heel erg goed dat onze mannen niet mee zijn.





We hadden maar 1 keer "platte band".
Zelfs hier hadden we deze keer (bijna geen) mannen voor nodig.
's Ochtends werden de fietsen wat bijgeregeld, gesmeerd.
Deden we allemaal flink zelf.








Het was mooi fietsen.
Met veel weidse vergezichten,
zeebriesjes.
Hier de lange brug op de achtergrond,
waar we zwoegden, met de wind pal op kop.






Het was weer een gezellige, sportieve week.
Nu deze fietsweek er op zit,
komt het nieuwe schooljaar weer angstvallig dichtbij.
Volgende week
rollen we daar langzaamaan in.
Met startvergaderingen, klassenraden...
Vrijdag is het dan de echte start
van weer een heel nieuw schooljaar.

Aan alle collega's van het onderwijs :
Ik wens jullie allemaal alleen maar brave en ijverige studentjes.
Alhoewel...
Wordt het dan niet ongelooflijk saai?
:-)





dinsdag 8 augustus 2017

Vakantie en veel te veel tijd.



Alweer bijna een maand voorbij sinds een vorige post!

Zomer.
"Grote vakantie".
Geen school.
Veel vrije tijd.
Heel veel...
Te veel...misschien?

Vrije tijd waarin van alles wordt gepland
 en waarbij bloggen er dan inschiet.
Dat de echtgenoot intussen ook thuis is, 
maakt het er niet makkelijker op.
(Qua vrije tijd dan bedoel ik! Ha!)

Er werd gekampeerd en 
daarna ook wel wat gewerkt in en rondom huis.
Er dan werd er nog een keertje kort gekampeerd
om te "festivallen"
en tussendoor veel gefietst...ook dat.

De tijd vliegt.
Zo gaat dat met vakanties.
Leuke dingen vliegen voorbij.

Maar nu zijn we weer thuis.
De regelmaat zou stilaan weer moeten komen.
Voor even toch,
want er volgt nog een traditionele fietsvakantie met de vriendinnen.

Al jullie berichten bijlezen, gaat me niet meer lukken.
Dat heb ik al gemerkt.
Blogland heeft niet stilgestaan.
Ik heb dus wel een boel gemist...
Maar jullie ook!
Let maar op!
:-)


Aanvankelijk was het plan dat we deze vakantie
naar de grens Ardèche-Auvergne zouden trekken.
Maar omdat jongste een aantal dagen
 zonder echtgenoot en alleen met het minimeneerke zou kamperen,
werd er om assistentie gevraagd.
Als goeie grootouders twijfel je dan geen moment!
Vanzelf worden de plannen meteen 180°omgegooid!
:-)

Omdat schoonzoon even over en weer naar huis moest
voor zijn "muziekspeelwerk",
kozen we een plekje net over de grens, in de Vogezen.

Ik was er niet zo gerust in.
De Vogezen leek me zo een beetje een "gepensioneerdenbestemming".
Met de Moezel heb ik dat ook wel?
Vast onterecht?
Voor de Vogezen in ieder geval wel!
Onterecht!

Het werd een meevaller.
We kozen voor de Elzas.
Het was erg "Duits".
Geschiedkundig heel erg logisch!
Niet echt "la France".
Anders dan we gewoon zijn.


De echtgenoot probeerde zelfs een choucroute d'Alsace.
Brrr... om te "grezzelen".
Zijn "enthousiasme" sprak boekdelen.
Ik ben er zeker van.
Dat kiest hij nooit meer.
Dit even tussendoor...

Maar we genoten ook in dit stukje Frankrijk van een prachtige natuur
en van de gezellige dorpen van de Elzas en van Colmar.




















Toen mama en papa van het minimeneerke weer herenigd waren,
trokken wij weer verder.
't Is te zeggen : we trokken naar een andere plek.
Niet "verder" eerder "dichter" bij huis.
We kozen voor een camping op het platteland in de buurt van Verdun.
Pure rust!
Mooi!
Een minicampinkje met een geweldig uitzicht.

Redelijk makkelijk bereikbaar zij het niet dat de
madam van de GPS weer compleet tilt sloeg
en madam Onliemie bijgevolg ook...
"een beetje veel tilt" volgens de echtgenoot.
Je kan niet geloven hoe vaak ik dat Gps-mens al naar de maan heb gewenst!

Van op deze campingplek volgden we het mondiale record der luchtballonnen!
Ge moet maar geluk hebben om net op het juiste moment op de juiste plek te zijn.
Spectaculair!








Maar ook de natuur rondom Verdun is de moeite.
Zeker ook wel voor een korte "vlakoverdegrens-vakantie"






Aan de autootjes te zien waren we toch echt nog
wel in Frankrijk. :-)


Onze 3 dagen Dranouter zitten er nu ook alweer op.
We genoten voormiddags van pittige fietsroutes in het Heuvelland 
en in de namiddag en avond van leuke muziek.
Om van de camping op de gezellige festivalweide te geraken,
stapten we elke dag 4 km heen en weer 4 terug door een mooi natuurgebied.
Flink van ons!
En als je dan ook nog ongelooflijk geluk hebt met het weer
begrijp je dat ook deze 4 dagen een succes waren!





Voor de eerste keer ook met het minimeneerke
naar het optreden van papa. :-)
Vorig jaar nog in mama's buik.
Deze keer in de draagzak.




Dranouter!
Volgend jaar weer!
Dat weten we zeker.


vrijdag 14 juli 2017

De bankskesmadammen van de Misteria Lane





Vorige week was er,
zoals ik al  verklapte, 
een Misteria Lane blogmeet.


Vrouwe Dachshund nodigde ons allemaal  uit in haar vrolijke huis.
Pure gezelligheid weer.
Een echt Dachshundie-welkom!




Spannende en voor mij ook wel stressvolle dagen gingen vooraf.

Stress in verband met de zelfmaakcadeautjes
 en spanning als ging het om een schoolreisje!

De dag zelf waren we blijkbaar allemaal vroeg wakker.
Echt in schoolreisjesstemming!
Met bijbehorend gegiechel en vooral getater.


We maakten kennis met Bonnie





en verwenden mekaar weer met machtig veel en schoon cadeaukes.












We bewonderden de mooie tuin van Brigitte.






en er werden ontzettend veel fotootjes gemaakt.






Eentje met z'n allen op het bankske
mocht uiteraard ook niet ontbreken .



Meiskes, dankjewel voor de fijne namiddag.
En natuurlijk voor alle prachtige cadeautjes!
Het was weer echt genieten
en nu nog heel erg nagenieten.
xxx





dinsdag 11 juli 2017

Stilte en blogmeetcadeautjes



Het was hier alweer een tijdje stil.
Einde van het schooljaar met onverwacht drukke dagen:
examentoezichten, 
volle dagen met delibererende klassenraden, 
etentjes met vakgroepen,
en 
etentjes met de hobbyclubjes...

En intussen is het ook vakantie
met veel onverwachte activiteiten
en dus 
(ik durf het bijna niet zeggen)
weinig (blog)tijd.

Er was zelfs geen tijd meer over om blogberichten te lezen.
Dat ben ik nu met kleine stukjes aan het bijbenen.
En dan nog lukt dat niet optimaal.

Daarbij kwam ook nog 
het afmaken van een achterstallig verjaardagscadeau 
en het vooruitzicht van blogmeets
 waarbij traditioneel zelfgemaakte cadeautjes
worden uitgewisseld.

Ik heb één groot gebrek,
meerdere hoor ... maar zeer zeker EEN groot!...
Ik begin altijd veel te laat.
Vooral ook omdat ik maar blijf twijfelen over 
WAT ik wil maken.

Maar het is allemaal gelukt
en alles was nog tijdig klaar.
Ik weet dat het altijd wel goed komt
alleen steeds met de nodige stress.
Zoveel stress 
dat de echtgenoot er gelijk ook "kriegel" van wordt.
"Hoe kun je nu stressen voor iets wat je hobby zou moeten zijn?"
Tja... probeer dat maar eens uit te leggen.
Aan 
een 
MAN!


Voor de hondenvriendin 
(die een half jaar geleden jarig was... aiaiai)
maakte ik placematjes.
Patchwork waarvan ik achteraf dacht:
"goe zot al dat werk"
Maar het werden zo wel zomerse exemplaren
in felle kleurtjes.





En dan was er eindelijk het dagje workshoppen bij Vee.
De koningin van de Quilts.  
Snelheidskoningin ook trouwens!
En niet alleen in Quilts
maar ook pannenlappen, zorgenvretertjes, mandjes,
ienieminieportomonneetjes...
Je kan het zo gek niet bedenken 
maar er rollen er hopen van onder haar machine!
Zij heeft volgens mij 48 uur in een dag.
Het kan niet anders!

Ze leerde ons alvast appliceren aan sneltempo
 voor een volgend deken.



De workshop vroeg uiteraard om een cadeautje.
Ik schuimde Pinterest nog een keertje af.
Maakte iets "uit de losse pols" na
maar toen ik het aan de echtgenoot liet zien en 
hem vroeg wat hij er in zag, opperde hij ...
een konijn?  een muis?
Zucht!

Dus helemaal opnieuw 
nog een keer!
En het was een  gepriegel dat kan ik je verzekeren.
Van het misbaksel heb ik geen foto.
Dat heb ik gesmeten!
Heel ver weg! :-(
Hieronder dan de "gelukte" versie.
Ik hoop dat jullie kunnen zien wat het voorstelt?





Ter verduidelijking : het is een sleutelhanger
waarbij de sleuteltjes in het zakje verdwijnen door aan het koordje te trekken.
Zoals bij deze hieronder



4 huisjes!
Dat lijkt me duidelijker.
Toepasselijk voor de 
misterialaneblogmeet 
die er ook aankwam.


De verjaardagscadeau's voor de 
de "bankskesmadammen van de Misteria lane"
waren ook niet tijdig 
op hun bestemming geraakt. 
En gelukkig zijn er dan examentoezichten
en gelukkig kan ik heel erg goed
blind haken.
Dus voor ieder van hen
een colsjaal zoals deze.







Voor het fantastische initiatief en de gastvrijheid :
een extra cadeautje voor mevrouw Dachshund.




Een mandje gestikt met koord zoals hier
En een broche in "Dachshundiestijl".
Toch minstens een poging om bij haar stijl in de buurt te komen.

Vinden jullie ook niet dat er hier een kakofonie aan fotocollages
passeert?
De pickmonkey waar ik collages maakte is ineens betalend.
Stom!
Dus nu sukkel ik wat op andere sites
en probeer wat uit.
Iemand een goeie tip waar ik terecht kan?


Intussen is het minimeneerke met zijn mama op logement
terwijl zijn muzikantpapa voor 10 dagen is gaan "werken" in Canada.
Ook tijdsintensief ...
en op dat kleine meneerke passen is toch nog altijd
veulserplezanter
dan blogs lezen.

Ja sorry hé,
ik ben nog maar een "versvandepersmoeke".
Maar ik maak dat goed.
Over een tijdje ben ik er weer.
Beloofd!

En een verslag van de Misteria lane blogmeet
volgt ook nog
zeer zeker.

Geduld is een schoon deugd!
;-)





dinsdag 6 juni 2017

Mooi Nederland met zuiderse temperaturen.




We waren er al eerder.
In het mooie Nederlandse Limburg.
Een prachtige camping ontdekten we daar.
Landschapscamping Alleleijn.
Eentje waar we zeer zeker zouden terugkeren.
Rust en een geweldig uitzicht.

Tijdens het lange Hemelvaartweekend maakten we die belofte waar.
Deze keer zonder de honden.
Ik heb lang getwijfeld.
Nemen we ze mee? 
Of niet?

5 dagen is toch wel lang.
In een hondenhotel ocharme...
Maar ze hoeven bijna nooit.

Voor de echtgenoot was dit een uitgemaakte zaak.
Het zijn dan ook mijn honden.
Maar voor één keer 
samen kunnen fietsen,
gaf de doorslag.
Sorry hondjes,
ik maakte het deze week toch echt helemaal goed?

Het werd een schitterend weekend.
Met veel fietsen.
Bergop en ook weer
bergaf!
Bekaf was ik.

.



Maar "thuisgekomen" genoten we dan van ons mooie plekje
met dit geweldige uitzicht.



En daarna plakten we er nog een wandeling aan.
Niet al te lang want zonder honden is daar geen moer aan.



Geweldig mooi is het daar .
Een aanrader.
En het weer was helemaal zuiders.
Meer moest dat niet zijn.
Echt niet.

Ook tal van mooie huisjes staan er te huur.
Dus ook als je niet kampeert, meer dan de moeite.





Nu ben ik rijkelijk laat met deze post.
Jullie dachten vast dat ik nog steeds aan het "mingamen" was.
Wel...eerlijk?
Ik doe het nog wel... maar op mijn eigen tempo.
Ik heb het gevoel dat ik al veel meer weggedaan heb dan moet.
Maar dat tellen, was niet bij te houden.
Het komt in orde hier.
Er wordt nog steeds opgeruimd.
Ik heb zelfs geen tijd en energie meer over om te bloggen.
Moet je niet vragen!

Deze week heb ik heel veel bij te lezen bij jullie.
Wacht maar.
Ik kom er snel weer aan.
:-)


dinsdag 16 mei 2017

Mins Game




Dat we heel veel "brol" in huis hebben, kan niemand ontkennen.
Overal hoor je over "minimaliseren".
Maria Kondo is alom bekend.
Er wordt wel wat lacherig om gedaan.

Je moet je, volgens haar,
bij elk ding,
de vraag stellen:
"Word ik hier nu blij van?"
En indien niet,
huppekee ...weg met het ding.
Tja... ;-)

Ook bij haar las ik er over.
Over de mins game.
En toen ik de trailer zag van Minimalism documentaire
vroeg ik me af
"Waar zijn we in godsnaam mee bezig?"
Echt!
Waanzin!

Lilith trok me over de streep
(ook oudste maar daarover later meer...)
en enkele dagen geleden begon ik met
the mins game.

30 dagen lang elke dag spullen wegdoen die je niet nodig hebt.
Dag 1 : één ding.
Dag 2 : twee dingen... enz.

De echtgenoot doet mee.
We spelen wel een beetje vals.
We werken wat voorop.
In het weekend kieperen we ineens voor een hele week
brol de deur uit.

En we doen niet dubbel.
Dat zou voor week 1 al samen 56 stuks zijn.
Schrikwekkend veel is dat!
Dus hebben we voorlopig 1 gemeenschappelijk lijstje.

De echtgenoot heeft het er veel moeilijker mee dan ik.
Zo stonden er al 9 jaar (NEGEN!) een stapel planken
in onze garage
(schapkes van onze vroegere berging)
voor
wie weet
als de kinderen OOIT...

Die OOIT is nog steeds niet gekomen.
Zelfs niet na 9 jaar!
Maar ge kunt niet geloven wat voor een pleidooi ik heb moeten houden om
die planken naar het containerpark te brengen!
(ik hoop dat volgende week niet ineens die OOIT bij één van de kinderen komt.
Ge zult dat zien hé!
Hij doet me dood! )


Volgens ons oudste kunnen wij makkelijk een heel jaar doorgaan.
Met al de brol die wij bijhouden.
Misschien heeft ze wel gelijk.
Dus we doen flink verder.



Straks rij ik naar de 't Spit, onze kringloopwinkel.
Het resultaat van ons weekend "mingamen" wegbrengen.
En neen,
IK GA ER NIET NAAR BINNEN!

Dat is te verleidelijk!
Immers ...
Ter plekke denk je daar :
"Wie doet dit nu weg?
En voor zo weinig geld!
Supertof is dat !
Dat neem ik mee!"

Maar als je thuis komt...
is dat eigenlijk al zo tof niet meer.
En bovendien
had je het helemaal niet nodig,
en eigenlijk heb je ook geen plek
voor dat ding.
Je stouwt je huis alleen maar terug vol.
Dus NEEN,
we doen het niet!
We gaan NIET naar binnen.
Ik weet het :
dat gaat moeilijk zijn!
Maar het zal me lukken!

We spelen the min game!
En ik ben nu eenmaal een winner!
Dit spel ga ik winnen!
Ik wil die 30 dagen halen!

En als je dit zo ziet...
Ook week 2 hebben we al gehaald!



Dan ben ik er al bijna...
Aan dag 30!



En ik heb nog wat kasten te gaan,
en kleding,
en boeken...
Het gaat me op mijn kousenvoeten lukken!


Over eventuele spijt, die later alsnog zou kunnen komen?
Daarover gaan we het nooit hebben!
Het zal niet opwegen tegen mijn opgeruimde huis!
Al een beetje jaloers?
:-)